چه شبی بود و چه فرخنده شبی

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید

کودک قلب من این قصه ی شاد

 
از لبان تو شنید :

زندگی رویا نیست

زندگی زیبایی ست

می توان

بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

 
می توان

از میان فاصله ها را برداشت

 
دل من با دل تو

روزی از کوچه ای گذشتم و نگاهم را بر پنجره ی نگاه پرنده ای مسافر کردم

پرنده نگاهم را بر فراز آسمانی برد که آنقدر به جلو و عقب نگاه کرده بودم

آن را ندیده بودم

آسمان را نگاه کنیم شاید یادمان بیفتد از کجا و به کجا می رویم!

صدای جیرجیرک ها سکوت شب را در هم شکست .صدای همدم شبهایم را شنیدم ، آری باران بود که دوباره در نهایت سکوت صدایم می کرد و مرا فرا می خواند. صدایش را نشنیده و نگاهش را نا دیده گرفتم.بی اختیار به ساعت نگاه کردم.پاسی از شب گذشته بود،تنهایی علاجی جز معشوق نداشت .دوباره مرا خواند این بار به کنار پنجره ی کوچک اتاق که می توانست حوادث بزرگ را نشان دهد رفتم.نگاهی  به آسمان تیره و تار شب کردم و بار دیگر نظاره گر چشمان خیس و دل شکسته ی او شدم.

اشک هایش مانند هر شب بی پایان بود و........

به او گفتم که علت چیست؟چرا هر شب مرا با سکوتش صدا می کند؟مگر او نیز مانند من همدمی ندارد که دیگران را آزار می دهد!

بازگشتم و زمانی که قصد بستن پنجره را داشتم ......صدایش را شنیدم،آری خودش بود ، پاسخ داد و گفت :عاشقی؟

گفتم:آری ، مگر صدای گریه هایم به تو نمی رسد؟

گفت:البته،ولی عاشقی به گریه نیست!              

گفتم:مگر احوال نا خوشم را نمی بینی؟

گفت:آری،ولی عاشقی به احوال نا خوش نیست

گفتم:مگر زجه های شبانه ام دیوانه کننده نیست؟

گفت:هست، ولی عاشقی به زجه نیست

گفتم:مگر شب زنده داری ام دلیلی بر عاشقی نیست؟

گفت:دلیل محکمی نیست

خسته شدم ........

هر دلیلی آوردم رد کرد ، گفتم آخر چرا؟

گفت: قصد رسیدن داری؟

گفتم: عشق برای رسیدن است نه اینکه عاشق شوی و تنها بمانی

گفت:سخت در اشتباهی و ادامه داد...........

من هم عاشقم .نیشخندی از سر تمسخر زدم و گفتم اگر عاشقی ، یک عاشق را توصیف کن.

درنگ نکرد و جواب داد:

عاشق یعنی.......     

ای عشق مدد کن که به سامان برسم

همچو قطره ی باران به دریا برسم

یا من برسم به یار یا یار به من

یا هردو بمیریم و به پایان برسیم

راز دل با كس نگفتم چون ندارم محرمي

قاب عکس توست اما شيشه ي عمرمن است

بوسه بر مويت زنم ترسم که تارش بشکند!

تار موي توست اما ريشه ي عمر من است

عزيز جونم غم عشق تو كم نيست

يه رنگم ، صادقم ، صافم ، زلالم

زين بعد حتي آفتاب شهر مرا گم مي کند
امشب خليج چشم من حتما تلاطم مي کند